Από τους πλέον άτυχους νεαρούς ποδοσφαιριστές της Αχαϊας για την σεζόν που διανύουμε ήταν αδιαμφισβήτητα ο Παντελής Βιλανάκης.

Ο 16χρονος μέσος της Πάτρας 2005, υπέστη σοβαρό τραυματισμό τον περασμένο Σεπτέμβριο σε αγώνα Παίδων με τη Νίκη στο Προάστιο, έκανε χειρουργείο  στο γόνατο και πλέον μετράει αντίστροφα για την επιστροφή στα γήπεδα.

Ο Βιλανάκης μίλησε στο www.axaiatalents.gr για τον τραυματισμό του, τα συναισθήματά του, την αποκατάσταση του και τι σκέφτεται για την επόμενη μέρα.

Για τη στιγμή του τραυματισμού του: «Κατάλαβα αμέσως τι έχει συμβεί. Ήταν το σοκ του τραυματισμού, δεν ήταν τόσο ο πόνος. Ήταν οι σκέψεις που με έκαναν να αισθανθώ. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να περάσω ένα βουνό και έτσι αποδείχθηκε. Ήταν άσχημο το timing για μένα. «Αλλά, όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει». Το έχω πάρει εγωιστικά για να επανέλθω πιο γρήγορα και δυνατότερος από όλο αυτό. Δυστυχώς ήταν μια κακιά στιγμή. Αυτός ο τραυματισμός μπορεί να συμβεί σε μια δύσκολη φάση, αλλά ακόμα κι όταν περπατάς στο δρόμο. Σε απλούς ανθρώπους».

Στη δύσκολη αυτή φάση, ποιοι σου στάθηκαν;

«Είναι πολύ συγκινητικό διότι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές ανακαλύπτεις και διαπιστώνεις τους φίλους και γενικά τους ανθρώπους που στέκονται δίπλα σου. Στη δική μου περίπτωση μου στάθηκε πολύ οικογένειά μου, η οποία από την πρώτη στιγμή του τραυματισμού μου ήταν συνεχώς δίπλα μου. Θα ήθελα, όμως, να ευχαριστήσω θερμά όλη την ομάδα, τους συμπαίκτες μου που μου έδιναν κουράγιο και δύναμη. Επίσης, ευχαριστώ πολύ το προπονητικό τιμ, τους γιατρούς της ομάδας και ιδιαίτερα τον φυσιοθεραπευτή κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, ο οποίος με βοηθάει πάρα πολύ, ιδιαίτερα κατά την αποθεραπεία μου.

Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους της Α.Ε. Πάτρας 2005 που στάθηκαν δίπλα μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πολύτιμη και συγκινητική συμπαράσταση όλων σε αυτές τις δύσκολες στιγμές».

Πως σκέφτεσαι την επιστροφή στο γήπεδο: «Μετά από έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό όπως εκείνος που μου συνέβη, νιώθεις πολλά σκαμπανεβάσματα κάθε εβδομάδα. Ουσιαστικά δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει σωματικά και ψυχολογικά μέχρι την τελική σου αποθεραπεία. Περνάς διάφορα στάδια μέχρι να σταθεροποιηθείς. Το παν είναι να σκέφτεσαι θετικά. Αυτό ακριβώς έκανα εγώ. Είχα πάντοτε θέληση, αισιοδοξία και θετικές σκέψεις, στοχεύοντας να επιστρέψω ακόμα καλύτερος από πριν. Έτσι αισθάνομαι τώρα! Έχω πολλή όρεξη να παίξω και δεν βλέπω την ώρα να ξαναγυρίσω στους αγωνιστικούς χώρους».

Για την εκτίμηση που υπάρχει από το ιατρικό επιτελείο για την επιστροφή του στο γήπεδο: «Συνεχίζω τις θεραπείες μου και μπορώ να πω ότι το πόδι μου είναι σε καλή κατάσταση. Ο γιατρός με διαβεβαίωσε ότι μπορώ να ξεκινήσω τρέξιμο σε περίπου ένα μήνα».